Είναι ένα από τα μακροβιότερα αξιοθέατα μνημεία της Ελλάδας και το σπουδαιότερο και επιβλητικότερο του νησιού.           
Ο εντοπισμός του έγινε από τον Κώο αρχαιοδίφη Ι. Ζαρράφτη το 1902 και ανασκαφή του από τον Γερμανό αρχαιολόγο R. Herzog.
 
Συμπληρωματικές ανασκαφές και μερικές αναστηλώσεις έγιναν από Ιταλούς αρχαιολόγους. Υπήρξε λατρευτικό κέντρο του θεού Ασκληπιού και θεραπευτήριο για ασθενείς.

 
Ήταν διαμορφωμένο σε τρία άνδηρα (επίπεδα). Στο δεύτερο άνδηρο σώζονται λείψανα ενός μεγάλου βωμού, του αρχαιότερου κτίσματος του Ασκληπιείου, που χρονολογείται στα μέσα του 4ου αι. π.Χ., ο οποίος είχε γλυπτική διακόσμηση με έργα των υιών του Πραξιτέλη.

Δυτικά του βωμού βρίσκεται ο παλαιότερος ναός του Ασκληπιού (3ος αι. π.Χ.) ιωνικού ρυθμού και πλάι στο ναό δωμάτια ιερέων, ενώ στ’ ανατολικά του βωμού μικρός ναός του Απόλλωνα (2ος αι. μ.Χ.) με επτά αναστηλωμένες κολόνες κορινθιακού ρυθμού.
 
Στο μέσο του τρίτου ανδήρου δεσπόζει ο μεγάλος ναός του Ασκληπιού (α’ μισό 2ουαι. π.Χ.) δωρικού ρυθμού, στον πρόναο του οποίου είχε κτιστεί στη μεσοβυζαντινή εποχή η εκκλησία της «Παναγίας του Άλσους».
 
Ανάμεσα στ αξιόλογα ευρήματα του Ασκληπιείου της Κω ανήκουν μια εργαλειοθήκη με 24 ιατρικά χειρουργικά εργαλεία, που τα περισσότερα ήταν γνωστά στον Ιπποκράτη και στους διαδόχους του γιατρούς της Κω, δυο επιγραφές που τιμούσαν Κώους γιατρούς και 13 ακόμη επιγραφές που μαρτυρούν τη μετά το 260 π.Χ. πανελλήνια αναγνώριση του δικαιώματος της «ασυλίας» και της «εκεχειρίας» αυτού του χώρου κατά την διάρκεια των πανηγυρικών εορτασμών των «Μικρών και Μεγάλων Ασκληπιείων» , που τελούνταν με θυσίες, μουσικούς και αθλητικούς αγώνες προς τιμή του Ασκληπιού.

                                                                        
Βασίλης Χατζηβασιλείου
Δικηγόρος-Ιστορικός